co ja robię nie tak?

Wiadomo od dawna iż nie jestem ekspertem inteligencji emocjonalnej, komunikacyjnej, werbalnej, dobra: nie jestem ekspertem inteligencji jakiejkolwiek, bo nie miałem specjalnie z inteligencją własną do czynienia w moim już nie tak krótkim życiu. Ale i tak się zastanawiam. Przypadek 1. Izba Przyjęć. Mężczyzna 65 letni po alloplastyce stawu kolanowego 4 miesiące temu, ortopeda zleca na wizycie rutynowe badania, pacjent bezobjawowy poza obrzękiem podudzia prawego raczej "niepooperacyjnym", D-dimery 2400 (N<500). Skierowany z podejrzeniem ZP. Bez objawów klinicznych. W ekg RZ RBBB (jednak...) Podudzie - klinicznie zakrzepica. W warunkach naszego powiatowej rangi lazaretu (tyle że leżącego w Krakowie, a Kraków to co? powiat przecież), wykonujemy dyżurowo TK w algorytmie ZP i jednak bingo-zlokalizowane bo zlokalizowane ale zmiany zatorowe w tt. płuca prawego. Pacjent nie zgadza się na hospitalizację, przyjdzie jutro (!). - czemu pan się nie zgadza? - nie jestem przygotowany. - proszę pana, istotą chorowania, wypadków, stanów nagłych, pogorszeń jest to że występują losowo i nie jesteśmy przygotowani (stąd np. mój nieustanny ponury zachwyt epicko absurdalnym zaleceniem związanym z podaniem dawki szczepienia p/tężcowi w chwilach urazu- "szczepić (m.in)jeśli nie ma dokumentacji szczepień". Skąd, kur.wa, oczekiwanie, że robotnik budowlany będzie miał dokładnie w dniu urazu- dokumentację szczepień w kieszeni ferszalunku? Medycyna mnie wykańcza, rzeczywistość mnie wykańcza....) No dobra. Przemodyfikowałem przygotowane dokumenty do przyjęcia na dokumenty do wypisu.