upadek uzdrowisk polskich?

Przy okazji prasówki NIK ( wyjątkowo nie zamieszczono protokołu i wystąpień) https://www.nik.gov.pl/aktualnosci/zdrowie/nik-o-statusie-uzdrowisk.html kilka moich przemyśleń o kondycji obecnej i perspektywach lecznictwa uzdrowiskowego. Od czasu likwidacji Instytutu Balneologicznego w Poznaniu , który zmienił nazwę w 1986 r. na Instytut Medycyny Uzdrowiskowej i ten został ostatecznie zlikwidowany w 1992r zarządzeniem ówczesnego Ministra Zdrowia za rządów premiera Jana Olszewskiego, kompleksowy nadzór nad funkcjonowaniem uzdrowisk stawał się coraz bardziej iluzoryczny. Już zmiany w statucie Instytutu Balneologicznego, dokonane w 1968 r., wyprowadzające Instytut spod nadzoru Ministerstwa Zdrowia do Zjednoczenia Uzdrowisk Polskich, osłabiły pozycję kontrolną Instytutu, lecz z drugiej strony poprawiły finansowanie badań. Katedra i Zakład Balneologii i Medycyny Fizykalnej AM w Bydgoszczy, obecnie UMK w Toruniu nie miał i nie ma potencjału zlikwidowanego Instytutu i mimo ambicji i starań nie ogarnia całokształtu problemów związanych z rozwojem medycyny, zmieniającą się rolą lecznictwa uzdrowiskowego oraz przemianami ustrojowymi, w tym w szczególności legislacyjnymi. Ostatnio ukazał się materiał prasowy o stanie uzdrowisk polskich na podstawie próby 11 ( z 45) uzdrowisk, w swojej wymowie druzgocący system funkcjonowania miejscowości uzdrowiskowych, oparty na archaicznym podziale władzy między samorząd lokalny a nadzór uzdrowiskowy oparty o Lekarza Naczelnego Uzdrowiska, podległego właściwemu terenowo wojewodzie ( tu należy podnieść usytuowanie lekarza naczelnego uzdrowiska w strukturze zatrudnienia i jeg